Mijn motivatie

Het idee om ooit eens deze tocht te maken, draag ik al heel lang bij me. Voor het eerst hoorde ik over deze pelgrimstochten vertellen op de kweekschool Rehoboth te Utrecht (wat een geweldige opleiding!). “Mejuffrouw van der Spek” vertelde er over. Ze gaf Frans maar beheerste ook Spaans. Ze maakte veel reizen naar Spanje en vertelde dan over de pelgrims op weg naar Santiago de Compostela. Dat wil ik ook, dacht ik toen. “Maar tussen droom en daad staan allerlei zaken in de weg en praktische bezwaren“ (vrij naar Elschot). Kortom: gezin, studie, werk, enz maakten het onmogelijk om zoiets te ondernemen. Op zich helemaal niet erg en vrij normaal. De wens bleef echter latent aanwezig en zo af en toe als er eens iets in de krant stond over Santiago de Compostela of er was een programma over pelgrims op TV, dan zat ik op het puntje van mijn stoel. Nu, na mijn vervroegd pensioen, zijn de kaarten heel anders komen te liggen, want nú kán het opeens wel en “ik heb er zin an!”

 

Tegelijkertijd komen ook de twijfels: gaat het niet te lang duren? Zal ik het wel halen? Kan ik wel tegen de eenzaamheid? Gelukkig weet ik dat heel veel mensen vóór mij met dezelfde twijfels aan deze tocht zijn begonnen. En wat ik ervan moet verwachten, laat ik maar voor wat het is. Ik laat het gewoon gebeuren. Ik zie wel…

Veel mensen vragen me:  "waarom ga je deze voettocht maken?". Welnu als protestant ga ik niet naar Santiago om de heilige Jacobus te aanbidden. Ook niet om daarmee een goed werk te doen. Nee, ik heb er geen directe religieuze bedoelingen mee. Wel besef ik steeds opnieuw dat de kerkgeschiedenis niet na de reformatie is begonnen, zoals nogal eens in protestantse kringen wordt gedacht en in ieder geval zo wordt gevoeld. De kerkgeschiedenis van vóór de reformatie is ook de kerkgeschiedenis van de protestanten. En het pelgrimeren naar Santiago de Compostela maakte daar deel van uit.

Maar als het geen religieuze tocht is, wat dan wel? Het liefst spreek ik over een spirituele reis, zonder daar concrete ideeën over te koesteren. Zoals eerder al opgemerkt: ik laat het gewoon gebeuren, maar ik denk dat de eenzaamheid, het ritme van het lopen, de tijd om na te denken over veel zaken en het ontmoeten van andere pelgrims beslist iets met me zal doen. Dat noem ik dan gemakshalve spiritueel.  Ik wil dit stukje afsluiten met een mooi oud middeleeuws pelgrimsgebed:

 

Pelgrimsgebed

 

Goede God, U gaf geborgenheid aan Abraham en Sara
toen zij wegtrokken uit het land Ur.
U smeedde zwervers samen tot een hecht volk
toen zij op weg waren naar het land van de Belofte.
En wijzen uit het Oosten wees U door een ster
de weg naar het kind van Bethlehem.

Maak ook ons tot uw mensen, samen onderweg.
Vergezel ons op onze tocht door het leven.
Wees tijdens hitte een koele schaduw
en bij regen en ontij een veilige beschutting.
Wees een schild tegen onze angsten
en een stok op glibberige paden.
Geef ons perspectief als wij de moed verliezen.

Mogen wij op onze levensweg uw goedheid ontmoeten
en tijdens onze reis en levensloop
Uw bevrijdende aanwezigheid ervaren.

Wijs ons de weg naar de vrede,
naar een wereld waar ieder tot zijn recht komt.
Dat wij ons ook laten leiden door woord en voorbeeld
van Johannes de Doper, de Wegbereider,
en zo mogen aankomen bij Hem die Hij aankondigde:
Jezus Christus uw Zoon, onze Heer.


Amen.